Adam Kopacz
Urodzony 19.06.1955 roku, mieszkaniec Tuszymy.
Od roku 2018 członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM oraz Klubu Środowisk Twórczych działających w strukturach Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej.

Rysownik, regionalista utrwalający w rymowanej formie osoby, wydarzenia i miejsca związane z okolicami Przecławia i innych regionów. Tworzy różnotematyczne wiersze, zamieszcza opisy, relacje. Przytacza fakty, opowieści, wspomnienia, anegdoty, które znalazły się w kilku publikacjach autorskich np.; „Takie moje rymowanie” (2019), „Przecław i okolice w rysunkach Adama Kopacza” (2021), „Przecławski kalejdoskop” (2022) oraz w almanachach MGL SŁOWO „Schowane między słowami”, „W przestrzeniach wyobraźni”, „W ogrodzie słów”  jak też w almanachach „Pozwólmy mówić słowom” (2023), ”Na fali słowa” (2024), „Kultura w koronie – dziedzictwo pierwszej koronacji w historii lokalnej i kulturze regionu” (2025)  wydanym przez Podkarpacki Uniwersytet Ludowy z siedzibą w Tuszymie, którego jest członkiem oraz w lokalnej prasie a foto prac rzeźbiarskich są w Albumach KŚT –TMZM.
Zamieszczając  rysunki satyryczne współdziałał z gazetą „Głos Mielecki”. 

Członek Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „RĘDZINY’ w Tuszymie, zajmującego się utrwalaniem, propagowaniem i zachowaniem od zapomnienia miejscowych dóbr kultury poprzez spotkania tematyczne, prelekcje, wystawy, rekonstrukcje wydarzeń, odnawianie zabytków, odnajdywanie, zabezpieczanie i dokumentowanie ważnych dla historii i kultury obiektów i miejsc. (Wkład w wyk. lapidarium, odnowienie nagrobków malarza - powstańca  z 1863 r. Wiktora - Władysława Puszczyńskiego oraz pocztmistrza , burmistrza Franciszka Buhna, udział w wykonaniu nagrobków zasłużonym osobom jak; Władysław Żątowskii, Alfred Langer i wiele innych  działań na cmentarzu w Przecławiu  oraz renowacja Cmentarza wojennego z I wojny światowej nr 500 Tuszyma - Biały Bór. Uczestnik warsztatów poetyckich i plastyczno- rzeźbiarskich, plenerów (np. Z nurtem Wisłoki – KŚT ,a także spotkań tematycznych związanych z literaturą, rzeźbiarstwem czy muzyką z młodzieżą przedszkolną i szkolną na terenie gminy Przecław i w Mielcu. (Współpraca z okolicznymi szkołami, bibliotekami i domami kultury czy Skansenem w Kolbuszowej itp.). Oprócz lokalnych wystaw prezentował swoje prace między innymi w okolicznych gminach, a także w Dębicy, Mielcu, Rzeszowie. Występował jako akompaniator i recytator podczas wydarzeń kulturalno – integracyjnych pośród stowarzyszeń jak np. MGL SŁOWO TMZM „Przecławski krąg”  w Przecławiu, „Podkarpacki Uniwersytet Ludowy” z siedzibą w Tuszymie, „Kobiety z pomysłem” w Rzemieniu czy Klub seniora „Złoty wiek” w Przecławiu, OSP oraz wśród pensjonariuszy DPS w Mielcu itp.

Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Na skrzydłach Dedala” wyróżnienie (2019), II miejsce (2021), I miejsce (2022, 2023, 2024), II miejsce (2025), wyróżnienie (2026) a też Ogólnopolskiego Konkursu literackiego OTK w Warszawie II miejsce (2022), wyróżnienie (2023). W konkursie „Jednego wiersza” podczas DNI SENIORA (tzw. „Mielecka Senioriada”) II miejsce (2024), wyróżnienie (2025, 2026).

Promowany i uczestniczący w wielu przeglądach i spotkaniach literacko – poetyckich miejscowych jak np. w Mielcu (MBP SCK, Mielecka Senioriada), w Rzeszowie WDK, w Przecławiu MDK, w Radomyślu Wlk. (Radomyska wiosna poetycka), , w Dzikowcu (Przystań literacka - dwór Błotnickich), w Niwiskach - (tzw. „Gościniec”- Dwór Hupki), w Tarnowcu k/ Jasła („Piknik ze sztuką” - Dwór Pilińskich). 
Udziela się w składzie Komisji Rewizyjnej TMZM  im. prof. Władysława Szafera w Mielcu. Wpisany do Encyklopedii miasta Mielca. Uhonorowany odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej" (2024) i Brązowym Krzyżem Zasługi (2026).

KRAKOWIACY czy LASOWIACY    
Rodząc się w Galicji, czyli na rzeszowskiej ziemi,
Do grupy etnicznej żeśmy przydzieleni.
W związku z tym przychodzi zastanowienie,
Jakiej genealogii jest nasze pochodzenie.
Etnografowie rzetelnie zbadać się starają,
które kultury tutaj większe wpływy mają.
Rejon przecławski jest w tej sytuacji,
Że leży na styku kilku dawnych nacji.
Przewijają się nazwy ludów sprzed wielu wieków,
Od Wiślan, Lędzian, po Krakowiaków i Lasowiaków.
Toczą się też pośród etnografów spory,
Którego terenu tyczy wpływ danej kultury.
Co do Przecławia , mowa jest o Krakowiakach,
Natomiast nad Wisłoką w Tuszymie - o Lasowiakach.
Do końca ten dylemat jest nierozstrzygniony,
W tradycji i ubiorze- trafny czy mylony?
Ale na regionalnych występach, podczas uroczystości-
W lasowiackich i krakowskich strojach Gości się tu gości.
Ważne, że piękny obyczaj został zachowany
I z pietyzmem młodym pokoleniom przekazywany.

Muzyka
Od zarania dziejów towarzyszy ludzkości,
W różnych sytuacjach, zależnie od okoliczności.
Jest przydatna a nawet bardzo nieodzowna,
Sprawia pewien klimat, staje się wręcz wymowna.
Podczas rytuałów, ceremonii, ważnych wydarzeń i uroczystości,
Dodaje nastroju, elegancji, przysparza wzniosłości.
W różnych odmianach, wersjach i stylach tworzona,
Do słuchania, kontemplacji, jako poważna bądź rozrywkowa.
Rytmiczna lub powolna, symfoniczna, jazzowa,
Reggae, country, soul, elektroniczna, popowa.
Może być chóralna, taneczna, solowa lub zespołowa,
Klasyczna, kameralna, marszowa i folkowa.
Każda ma swych zwolenników, gdyż na ludzi oddziałuje,
Uspokaja, wzrusza, koi, lub ożywia, pobudza, emocjonuje.
W chwilach radości czy smutku odpowiedni klimat budzi,
I każdy słucha takiej, jaką najbardziej lubi.
A formą wyrazu, której powyższa treść dotyka,
To jest wszelkiego rodzaju komponowana muzyka.


Rocznica
Rok dwa tysiące osiemnasty,
To czas stulecia NIEPODLEGŁOŚCI,
Z rocznicą tą wiąże się wiele zdarzeń-
Wspomina się je i organizuje uroczystości.

A różne były dzieje i losy
Tych , co dla Ojczyzny się poświęcali,
Gdyż w zrywach, wojnach czy kazamatach-
Dla Dobrej Sprawy życie oddawali.

Niełatwa była droga do Wolności,
Koszt- to zesłania, męki, zagłada istnień wielu,
Ale zwyciężył patriotyzm i zapał
W dążeniu do upragnionego celu.

Dzisiejsza Polska jest niezależna, wolna, suwerenna,
Rozwojem, prężnością, rozkwitem ,się chlubi,
Lecz trzeba pamiętać, że nie zawsze tak było-
Oraz nieść sławę zasłużonych ludzi.

Adam Kopacz

Urodzony 3 kwietnia 1967 roku w Mielcu, żonaty, ma trzech synów.
Studia magisterskie w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Rzeszowie.
Od 2025 roku członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM. 

Zdobywca I miejsca w konkursie poetyckim „Czermin – Moja Mała Ojczyzna”, III miejsca w konkursie poetyckim „Na Wilczym Tropie” oraz wyróżnienia na XXXI Międzynarodowych Spotkaniach Poetów „Wrzeciono 2025”.

Wydał dwa tomiki poezji „Ze starego kufra” (2025), „Żartem nie na (żarty)” (2026). 

W swoich wierszach opisuje piękno przyrody, porusza problemy społeczne, ale nie stroni również od tematyki religijnej, oraz humoru..

Dziewczyna w sukience

Z trudem przygarbioną dźwigam wyobraźnię,
poznaję śmiech słodki wśród nieznanych głosów,
czuję ją tuż obok, choć niezbyt wyraźnie,
dziewczynę w sukience z kasztanowych włosów.

Widzę ją jak biegnie po kwiecistej łące,
bosymi nogami krople rosy strąca,
uplata bukiety we włosy pachnące,
błyszczące w promieniach wiosennego słońca.

To znów się kołysze wśród kłosów złocistych,
włosami ociera łzy dnia upalnego
blaskiem noc rozświetla oczów swych gwieździstych,
rozpromienia uśmiech księżyca bladego.

Usiadła na ławce liśćmi obsypanej,
zanurza swe stopy w kolorowych wrzosach,
całuję policzki twarzy dobrze znanej,
dziewczyny w sukience o srebrzystych włosach.

Miskantów rewia jesienna

W naszym ogrodzie cisza nastała,
na próżno ptaszyn śpiewu by czekać,
jesień listowie z drzew otrzepała,
mróz pewnie zacznie wnet w furtkę stukać.

Jednak nim zima tu się rozgości,
nim białym puchem szarość przykryje,
dwadzieścia panien ciut nieskromności,
w pastelach sukni rewiowych skryje.

Kreacje w brązie w zielone pasy,
wszystkie na miarę pannom uszyte,
skrywać się zdają raz talię osy,
drugi raz kształty bardziej obfite.

Zaś na ich głowach pióropusz puchu,
rajskiego ptaka piór cudnych krocie,
nawet przy lekkim powietrza ruchu,
mienią się niczym skąpane w złocie.

Stanęły smukłe w równym szeregu,
zamiast ramp, słońce oświetla scenę,
zdają się kroczyć jak na wybiegu,
by jak najlepszą dostać ocenę.

To już ostatnia rewia w tym roku,
tak jak traw życie dobiega końca,
powróci do nas po zimy mroku,
w nowej scenerii letniego słońca.

Dziś na kankana widzów zaproszą,
by efektownie spektakl uwieńczyć,
wysoko w górę kiecki podniosą,
aby szpagatem występ zakończyć.

Serce poety

Serce poety to oczy duszy,
Serce poety rozumu ręce,
Jest w stanie każdą skałę poruszyć,
Pocieszyć w każdej życia udręce.

Serce wrażliwe i kochające,
Serce w rozterce i pewne swego,
Ogniem miłości swojej płonące,
Topiąc zmarzlinę serca naszego.

Serce tęskniące, bo ludzkie serce,
Serce radosne życia radością
Wychwalające Stwórcę w podzięce,
Za świat stworzony Jego mądrością.

Serce poety, które skonało,
Zgasło jak warkocz martwej komety,
Odeszło z ziemi którą kochało,
Niezapomniane - serce poety.

Jak to kobieta

Z budzikiem rano toczy bój zażarty,
choć na porażkę walka ta skazana,
rzęsą strącając tusz w poduszkę wtarty,
wstaje zaspana,
zbudziwszy jeszcze śpiącą z Morfeuszem,
liryczną duszę.

Łyk kawy w biegu nim szpilki ubierze,
by swą pozycję podnieść przy rozmowie,
z magicznym lustrem, które zwykle szczerze,
prawdę jej powie,
ujmując przy tym jak co dzień troszeczkę,
wieku chwileczkę.

Jedwabny bukiet w kształt serca ułoży,
przeszyje wsuwką jak strzałą Erosa,
a barwny motyl swe skrzydła rozłoży,
na jasnych włosach,
w porannej zorzy promieniach błyszczących,
wiosną pachnących.

Zanim w pośpiechu klucz w zamku przekręci,
z tremem wymieni milczące spojrzenie,
perfum zapachem zachłanne zanęci,
zmysłów marzenie,
pełna kontrastów, odcieni paleta,
jak to kobieta.

Beata Pleban
Urodzona 21 czerwca 1971 roku w Żołyni k/Łańcuta. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie. Ukończyła studia polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie oraz Zintegrowaną Edukację Przedszkolną i Wczesnoszkolną w Tarnowskiej Szkole Wyższej.

Pracuje w Szkole Podstawowej im. Św. Jana Pawła II w Radomyślu Wielkim  jako nauczyciel polonista.
Od najmłodszych lat pisze wiersze i opowiadania. Niektóre z nich ukazały się w antologii „Wiersze radomyskich poetów”, Mieleckich Rocznikach Literackich, a także w miesięczniku literackim „Poezja dzisiaj”. Wydała trzy tomiki poezji: Spojrzenie [2018] Zaufać nadziei [2024], W stronę światła [2026]. 

Została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi. Jest wielokrotną laureatką konkursu literackiego „Na skrzydłach Dedala” oraz konkursu „Strzeż mowy ojców, strzeż ojców wiary”. Jej teksty zostały wykorzystane podczas uroczystości patriotycznych i lokalnych, występów Zespołu INVICTUS i obchodów rocznicy powstania Radomyśla Wielkiego. Beata Pleban bierze udział w Obchodach Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych i Biegu Tropem Wilczym oraz w Akcji Narodowego Czytania. 

Organizuje spotkania z poezją w szkołach i innych ośrodkach. Jest koordynatorką corocznej Radomyskiej Wiosny Poetyckiej. Jako nauczyciel polonista przygotowuje uczniów do licznych konkursów literackich i recytatorskich, gdzie zajmują oni wysokie miejsca. Śpiewa w radomyskim chórze „Echo”. Wzięła udział w operze G. Verdiego „Traviata”, przygotowanej przez Dębickie Towarzystwo Muzyczno-Śpiewacze i uroczystym koncercie z okazji beatyfikacji Jana Pawła II wraz z zespołem „TURNIOKI”. Lubi literaturę piękną i teatr. Jest mężatką, ma córkę i syna.

Urodzona 22 stycznia 1954 roku w Rzeszowie. Tam też ukończyła II Liceum Ogólnokształcące oraz studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Z wykształcenia rusycystka i polonistka. W zawodzie nauczyciela przepracowała 35 lat, w tym 33 lata w Szkole Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Tuszymie.

TERESA ELŻBIETA PYZIK - emerytowana polonistka

Od 2011 roku, po przejściu na emeryturę zaangażowała  się w prace dwóch sekcji Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej: Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Klubu Środowisk Twórczych.
Od roku 2015 zasiada w Zarządzie Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Pełni funkcję sekretarza i edytora tekstów w Klubie Środowisk Twórczych. Wiceprezes Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO” TMZM.

W KŚT wykorzystuje swoje umiejętności polonistyczne; jest edytorem i korektorem tekstów. Uczestniczy w spotkaniach, plenerach, plenerach, wycieczkach, wystawach, by móc utrwalać  wszystkie wydarzenia na forach internetowych klubu i w kronikach.
Współredaktorka i korektorka publikacji książkowych   Klubu Środowisk Twórczych m.in. „Szepty duszy”, „Tworzą piękno”, „Życie sztuką jest- malarstwo”. Korektorka wydania 1.2. i 4. „Artefaktów”. Wchodziła w skład zespołu redakcyjnego mieleckiego rocznika kulturalnego „Artefakty (2012, 2013, 2014, 2015, 2016) oraz almanachu Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO „Schowane między słowami”. 

W 2014 r. w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Ikara” zdobyła trzecie miejsce, a w 2017 i 2026 roku w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Dedala” zdobyła pierwsze miejsce.

Jurorka w konkursach literackich, „Lotnicze wspomnienia moich najbliższych” oraz konkursach recytatorskich w szkołach średnich, a także w konkursie powiatowym „Barwy mojej Ojczyzny” oraz w Biesiadach Poetyckich w Zespole Szkół im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, w Komisji Konkursowej „Laury olimpijskie i poezja” SP nr 7 w Mielcu.

W październiku 2012 roku wydała debiutancki tomik poezji „W lustrze babiego lata”, którego promocja miała miejsca w MPB w listopadzie tegoż roku. 25  listopada 2017 roku ukazał się drugi tomik poetki „W niepokoju myśli”, a w 2018  trzeci zbiorek „Wiersze nieplewione”, a w 2024 roku czwarty tomik „W meandrach pamięci”.

W sierpniu 2017 roku jej nazwisko znalazło się w Encyklopedii Miasta Mielca.
19 grudnia 2017 roku w tygodniku regionalnym „Korso” ukazał się wywiad z poetką „Nie daję się rutynie”. 
Gościła w programie "Parnas" TVP Rzeszów, prezentującym działalność tej zasłużonej w województwie podkarpackim  formacji ludzi pióra , gdzie czytała swoje wiersze. 

28 lutego 2024 roku udzieliła wywiadu w Rzeszów Info – Literacki Rzeszów.
Odbyła wiele spotkań autorskich: w Woli Mieleckiej, w SP nr 9 w Mielcu, w Przedszkolu im. Kubusia Puchatka w Mielcu, w Samorządowym Domu Kultury w Tuszymie, miejscowości w której przeuczyła 33 lata.

Jej wiersze drukowane były w ogólnopolskich wydaniach Poezji dzisiaj, miesięczników: Nasz Dom Rzeszów, Radostowa, Śląsk.
Brała udział w Narodowych Czytaniach „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, „Ballad i romansów” Adama Mickiewicza, „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej.
Bierze czynny udział w promocjach autorskich poetów SŁOWA, współpracuje z twórcami Podkarpackiego Uniwersytetu Ludowego w Tuszymie.

Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej uhonorowało jej pracę odznaką 40-lecia i Złotą Odznaką 50-lecia TMZM. Posiada Honorowy Certyfikat Klubu Środowisk Twórczych.

Wyróżniona medalem Komisji Edukacji Narodowej(2011) odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2014)przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego, Brązowym Krzyżem Zasługi [2019] nadany przez prezydenta RP.

Artykuły:
W lustrze babiego lata Elżbiety Pyzik

Maziarz Danuta Urodzona w 1958 roku w Mielcu. Tutaj ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika. Absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, z tytułem magistra rehabilitacji ruchowej.

Obecnie emerytowana nauczycielka Szkoły Podstawowej nr 3 w Mielcu, szczęśliwa żona, mama i babcia.

Uważa, że emerytura to świetny czas na rozwijanie swoich zainteresowań i pasji. Lubi aktywny tryb życia, ciekawe podróże, fotografowanie i spektakle muzyczne. Zachwyca ją bezmiar wszechświata i jego Stwórca. 

Od 2020 roku jest członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM. Pisze, publikuje i bierze udział w projektach realizowanych w tej grupie i poza nią.

Wielokrotna laureatka konkursów literackich. W 2020 roku zdobyła I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie o św. Janie Pawle II „Co powiedzieć chciałeś, kiedy w oknie stałeś…”(forma literacka dla dorosłych). Uczestniczyła w ogólnopolskim wydarzeniu literackim „Narodowe czytanie 2022”. Jest trzykrotną laureatką konkursu „(nie)Odkryta ziemia mielecka. Nagroda artystyczna im. Marii Błażków” (2021, 2022, 2023); laureatką „Konkursu literacko – poetyckiego dla seniorów” – Senioralia 2022 i konkursu fotograficznego: „Szukanie historii. Tropami zabytków językowych Mielca” (2022); Laureatka XIII i XIV Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Na skrzydłach Dedala” – Mielec 2023 i 2024; Konkursu poetyckiego dla seniorów pn. „Konkurs jednego wiersza dla seniorów” (2024); Wyróżniona w XXXI edycji Międzynarodowych Spotkań Poetów „Wrzeciono 2025” w Nowej Sarzynie.

Jej wiersze ukazały się w almanachach: „W przestrzeniach wyobraźni”, „Pozwólmy mówić słowom”, „Na fali słowa”, w „Almanachach Poetyckich 30, 31 i 32 Doroczne Spotkanie Poetów – Przemyśl 2024, 2025 i 2026”, w Almanachu XXXI Międzynarodowych Spotkań Poetów „Wrzeciono 2025” oraz w Almanachu 20-lecia MGL SŁOWO „W ogrodzie słów” (2026). Jest autorką dwóch tomików poezji: „Z nurtem czasu” (2024) i „Życiem pisane” (2026). Wchodzi w skład zespołu redakcyjnego pisma Parafii MBNP w Mielcu: „IKONA”.

W 2026 roku wyróżniona odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Wyścig
Młodość z czasem się ściga
na skróty
niecierpliwie
szybko, szybciej, najszybciej
namiętnie
żarliwie.
Uczucia jak strugi deszczu
kapią z rzęs parasoli
śmiech zmieszany ze łzami
raz śmieszy
raz boli.
Młodość z czasem się ściga
goni, biegnie, zdobywa
czasem z czasem flirtuje
chmur dotyka
żartuje.
Z czasem czas jakby szybszy
choć niedościgniony
w swej skrupulatności
kiedy metę przekracza
nie ma z nim młodości.

Młodość trwać może wiecznie 
tylko we Wieczności.

Drugi człowiek
Niezgłębiona jest tajemnica
drugiego człowieka
Widzimy go
lecz nie przenikamy
Słyszymy
choć nie do końca
i nie z pewnością
Nigdy nie wiemy
gdzie jest oryginał
na zewnątrz
czy w środku
w obrazie
czy w sercu
w pozorach
czy w rzeczywistości
Stwórca nie przeszkadza
pozwala błądzić w interpretacjach
zadziwia mistrzostwem zawiłości
kolorytem uczuć i odczuć

Drugi człowiek
Studnia bez dna.


POTOMKOWIE DEDALA
Nogi stąpają po ziemi
a głowa
pełna ikarowego zachwytu
snuje nowe plany.
Potomkowie Dedala
unoszą się wysoko
wyżej, jeszcze wyżej
przekraczając granice niemożliwego.

Uwolnieni od grawitacji
zamknięci
w statkach powietrznych.
Wolni
a jednak ograniczeni.
Zdobywcy kosmosu
uzależnieni od tlenu.

Trudno balansować
między Dedalem a Ikarem
między granicami
bezpieczeństwa i poznania.
Wznieść się ponad rutynę
nie ignorując linii rozsądku.

Potomkowie Dedala
zamknięci
w statkach kosmicznych
uwieczniają w kadrze
marzenia Ikara.
Inspirują
nowych Odkrywców
gotowych zaryzykować wszystko
nie mając gwarancji na nic.

Poszukiwacze wolności doskonałej.

UKRYTE PIĘKNO
Najpiękniejsze miejsca na ziemi
to te, z dala od zgiełku
gdzie otulony ciszą
płynie w powietrzu
szum strumyka
a gwiazdy czekają
na marzycieli
gdzie zagubione
w drzew gęstwinie jeziora
wciąż niecierpliwie wyczekują
swoich nowych odkrywców.
To tutaj stajesz się częścią natury
jej oddechem
zanurzasz się w jej barwach
upajasz odgłosami
szeptami, wyznaniami
przekraczasz granice czasu
i przestrzeni.

Natura, to ty.

Miłość
Miłość
to powiew wiatru
zapach akacji
i śpiew słowika
uśmiech co płacze
łzy co się śmieją
dwóch serc muzyka.

Sielanka
Miłość chabrów i maków
w łanach zbóż ukryta
taka prosta i skromna
a tak znakomita

CZTERY PORY ROKU
Wiosna
Bzy, stokrotki, kasztany,
bratki, tulipany,
kwitną wśród śpiewu ptaków
wiosny pejzażami.

Lato
Lato kolorami dojrzewa
myśli leniwe rozgrzewa
tylko drzewa nieruchomo wyniośle
słuchają jak trawa rośnie.

Jesień
Lecą z nieba deszczu strugi
w trawie kąpią się kasztany
a artysta roztargniony
rozlał farby w drzew korony.

Zima
Szroni drzewa mróz siarczysty
i w baśniowych krajobrazach
promienisty uśmiech słońca
odbija się w ludzkich twarzach.

Codzienność
Codzienność zwyczajna
powszednia i szara
codzienność tak zwykła
że do przewidzenia
codzienność
niezmiennie w rutynę ubrana
chociaż dni mijają
nic się w niej nie zmienia.

Jak taka codzienność może nas zachwycać?
I co w niej szczęśliwe, skoro nieszczęśliwa?

Dowiesz się gdy stracisz
co naprawdę znaczy
ten urok ukryty
spokojnego życia
…
że każdy dzień nowy
to dar niesłychany
za darmo
w Twe ręce na służbę oddany.

List do Jana
„ Nie posprzątasz mieszkania
nie podlejesz dziś kwiatków”
„Duszę skrzypiec obudzisz”
grając przy swoim dziadku.

„Nie przeczytasz gazety
nie zapłacisz podatku”
Już zapięty w „Sutannie”
guzik życia ostatni.

Zostawiłeś nam wiersze
i na płycie śpiewanie.
My będziemy pamiętać
Ty też wspomnij nas Janie.

/wiersz dedykowany Janowi Robakowi, a napisany, jako odpowiedź na jego wiersze: „Stare skrzypce po dziadku” i „Sutanna”/.
Danuta Maziarz

Spacer
Idziemy razem
śladami przeszłości.
Powoli stawiasz kroki
w obcym tu i teraz.
Przemierzamy przeszłość
przysłoniętą niepamięcią.
Wydobywamy z niej
promyki słońca.

Jutro pójdziemy
tą samą drogą.
W starych śladach
odkryjesz nowe.
Znowu zanurzysz się
w niepamięci.
Odwiedzisz obce
tu i teraz.

Tymczasem
bój wygrany.
Razem idziemy
śladami przeszłości.
Niepamięć
nas nie zniewala.
Trzymamy się
mocno za ręce

bo tylko miłość się liczy

a Miłość
to my Mamo.

Moje miasto
W moim mieście
wszystko takie moje
widok z okna
znajome ulice
śmiech przyjaciół
serca niepokoje
szkolny dzwonek
splecionych rąk dwoje.

To z Wisłoki nurtem zawsze płyną
najpiękniejsze dziecięce wspomnienia
i choć życie ciągle gna to przodu
dawnych czasów ta pogoń nie zmienia.

W moim mieście
wysoko w obłokach
samolotów
znajoma muzyka
chór kibiców
wtóruje na dole
duch sportowy
mknie wciąż po ulicach.

To z Wisłoki nurtem zawsze płyną
najpiękniejsze młodości wspomnienia
i choć życie ciągle gna to przodu
dawnych czasów ta pogoń nie zmienia.

W moim mieście
na zegarze życia
wciąż się przeszłość
z przyszłością spotyka
a Patronka
czuwająca w górze
nad tym miastem
cichutko przemyka.

W moim mieście
wszystko takie moje.

Z tęczowej perspektywy
Rozpinasz tęczę
więc biegnę.
Głowę zanurzam w obłokach.
Zerkam dyskretnie na ziemię
by sprawy ogarnąć
z wysoka.
Wszystko jest dziwnie maleńkie
po ziemsku zagmatwane.
Gdy idę po tęczy
do Ciebie
spokój ogarnia mnie
Panie.

Gdyby
Gdyby tak można zmierzyć
mądrość i głupotę
i na tej podstawie
przydzielać robotę.
Głupi myśli, że mądry
a mądry, że głupi
jeden i drugi w błędzie
a obcy kraj łupi.

Samotność
Cisza tak głośna
że aż nieznośna

Krytyka
Krytyczne uwagi zmuszają do refleksji
pomagają widzieć siebie oczami innych
dla wielu to trudny kęs do zgryzienia
nie ma się czym delektować, a przełknąć trzeba.

Marzenia
Naukowcy zamknęli je
w kopule naszej głowy
ale one nie wiedzieć czemu
ulatują na zewnątrz.
Unoszą się wysoko
coraz wyżej
aż znikają w błękicie
otulone ciepłem radosnego słońca.
Wystarczy zamknąć oczy
by poszybować z nimi
w nieznaną niecodzienność.
Na skrzydłach wyobraźni
lekkie jak puch ciało
posłusznie podąża szlakiem marzeń.
Opadają łańcuchy grawitacji.
Jesteśmy wolni.

Dojrzewanie miłości
Bezgranicznie ufająca
miłość dziecięca
Pełna pytań bez odpowiedzi
miłość młodzieńcza
Nieustannie wątpiąca
miłość dorosła
I ta cicha
przekraczająca próg nadziei
miłość dojrzała.

Beata Borowska-Setera
Urodzona 15 grudnia 1978 roku w Pszczynie. Z Mielcem związała się od połowy lat 90. XX w., włączając się i współtworząc życie literackie miasta. Została członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. Władysława Szafera i Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Regionalnego Stowarzyszenia Kultury w Rzeszowie.

Jest autorką tomików poezji: „Przedświt” [2023] i „Awizo” [2025] oraz aforyzmów, krótkich form literackich i tekstów satyrycznych, które zostały opublikowane w m.in. Miesięczniku Społeczno-Kulturalnym NASZ DOM RZESZÓW, Internetowym Magazynie Kultury Popularnej „ESENSJA.PL”, publikacjach zbiorowych Dorocznych Spotkań Poetów w Przemyślu [2023, 2024, 2025, 2026], almanachach MGL SŁOWO „W przestrzeniach wyobraźni” [2021]. „W ogrodzie słów” [2026], publikacji Podkarpackiego Uniwersytetu Ludowego z siedzibą w Tuszymie „Na fali słowa” [2024].

W swej twórczości podejmuje tematykę przemijania, relacji międzyludzkich, codzienności i kondycji współczesnego człowieka, łącząc refleksyjność z humorem i wnikliwą oceną rzeczywistości. Jest laureatką licznych ogólnopolskich konkursów literackich, m.in.: Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „{nie}Odkryta Ziemia Mielecka” im. Marii Błażków [2024], Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Dedala” [2024], Konkursie Poetyckim „Ojciec Makary Demeski – Apostoł Pokoju” organizowanym przez Zakon Karmelitów Bosych w Przemyślu {2024}. Nadsańskich Spotkań Poetyckich [2026], Turnieju Jednego Wiersza im. Ryszarda Szocińskiego [2026].

W 2025 r. została wybrana na prezesa Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO i do Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Jako prezes MGL SŁOWO organizuje konkursy literackie, spotkania autorskie, warsztaty, promocje książek, wydarzenia patriotyczne i edukacyjne oraz przedsięwzięcia integrujące środowiska twórcze. Współpracuje z instytucjami kultury, szkołami, bibliotekami, samorządami i organizacjami pozarządowymi, promując twórczość lokalnych autorów i czytelnictwo. Konsekwentnie stara się budować trwałą przestrzeń dla rozwoju mieleckiego środowiska literackiego oraz promować Mielec jako miasto otwarte na kulturę, sztukę i słowo.

***
Widziałam młodość…
Siedziała na ławce z papierosem w dłoni
Zgarbiona czekała aż wiatr deszcz przegoni
Piękna jak bogini narzekała głośno
Że przez te trawniki buty tylko mokną

Widziałam starość…
Tańczyła boso w deszczu o poranku
W pomarszczonej sukni przysiadła na ganku
Białe pukle włosów wiatr w warkocze splatał
Planowała podróż gdzieś na koniec świata

Zapytałam młodość czy pójść ze mną zechce
Znudzona odparła - mnie się chyba nie chce
Starość na te słowa błysnęła oczami
Jestem spakowana - kiedy zaczynamy?


***
Mówili o niej że wariatka
Gdy uparcie dążyła do celu
Że nie warta ni tynfa ni kwiatka
Nie poddała się a chciało wielu

Jej upadku czekali dewoci
Specjaliści od fałszu i świętych
Nikt nie palił się do pomocy
Każdy cudzym życiem zajęty

Ona biegła po swoje marzenia
Niosąc wieniec na głowie pogardy
Tylko Ci mogą życie swe zmieniać
Co nie boją się awangardy


***
Pod cudzą kołdrą ujrzeć najłatwiej
Krzywe poduchy, brudne pościele
We własnym łóżku światełko gaśnie
Po rozgrzeszenie pędzi w niedzielę

Sprawiedliwością krzywdę tłumaczy
Tych co odwagę sobą być mieli
Diabłem orzeknie, karę wyznaczy
Stęchlizny własnej ślepy pościeli

Brak tolerancji racją okrzyknie
Sobie podobnym brawo bić będzie
A jeśli w tłumie na moment zniknie
Kołtun na głowie rozpoznasz wszędzie


***
Po dwóch stronach stołu oboje siedzą
A blatu gładkość jak ocean dzieli
Dzisiaj niewiele o sobie wiedzą
Co ich łączyło już zapomnieli

Że sam ją wybrał on nie pamięta
W niej też się wszystko jakby zatarło
Żadne nie zadba by chociaż w święta
Spróbować wskrzesić coś co umarło

Cisza nad stołem rosła przez lata
Gdy obojętność burzyła mosty
Prawie pół wieku razem dla świata
Od dawna są już dla siebie obcy

O tym że kiedyś inaczej było
Niemi świadkowie na strychu świadczą
Pożółkłe zdjęcia a na nich miłość
Czasu nie cofną dziś nie wystarczą